JAGODINSKO PIVO Valjevska pivara očuvala brend

jagodinsko-pivo

Ovaj svetli lager se u Valjevskoj pivari proizvodi po originalnoj recepturi, a koja datira još od davne 1852. godine

Valjevska pivara pored brendova Valjevsko pivo i Echinger, od pre tri godine proizvodi i popularno Jagodinsko pivo i to sve zahvaljujući rukovodstvo ove kuće koje je rešilo da ovim činom sačuva „Čiču“ od zaborava. Ovaj svetli lager se u Valjevskoj pivari proizvodi po originalnoj recepturi, a koja datira još od davne 1852. godine. O procesu proizvodnje i o samoj tehnologiji,  kao i o autentičnosti arome i ukusa brine tehnolog iz Jagodinske pivare, a na tržištu se može pronaći u staklenoj ambalaži, limenkama i pet ambalaži.

Jagodinska pivara jedna od najstarijih

Inače, Jagodinska pivara bila je jedna od najstarijih pivara u Srbiji, a sve je počelo u 19. veku kada je ovaj grad doživeo industrijsku renesansu. Prva grana industrije bila je upravo vezana za agrarno-sirovinsku bazu, prehrambenu i pivarsku industriju. S obzorom na to da je područje oko varoši u to vreme imalo agrarni potencijal, logičan splet okolnosti je doveo do toga da se 1852. godine otvori i pivara u ovom gradu. Tada im nije manjkalo sirovina, a ječma je bilo dovoljno, jer se uzgajao u neposrednoj okolini. Jedan od važnijih uslova za otvaranje pivare bila je i bunarska voda odličnog kvaliteta, ali su tada hmelj i druge sirovine nabavljali iz uvoza.

Filip Stanković postavio temelje

Prvi pravni vlasnik i osnivač bio je Filip Stanković, trgovac iz Smedereva, blizak saradnik kneza Miloša. Sredinom šezdesetih godina 19. veka fabriku otkupljuje Jovan Nikolić Kosovljanin, stočarski trgovac poreklom sa Kosova. Takođe u istorijatu pivare spominju se Vanderer,  prvi stručnjak za proizvodnju piva i  pivski majstor Nemac Štajniger. Fabrika je tada podignuta u neposrednoj blizini varoši na carigradskom drumu i zapošljavala je 10 do 15 radnika. U sastavu je bilo nekoliko prizemnih zgrada, od kojih je većina bila poluotvorenog tipa.

Primitivna proizvodnja piva

Valjalo bi napomenuti kako u Jagodini nije bio razvijen saobraćaj i zato pivo nije moglo da se prevozi u druga mesta, te je vlasnik odlučio da se ono kuva u ograničenim količinama. Tehnološki proces proizvodnje bio je poprilično  primitivan, pivo se kuvalo u otvorenom u kazanu male zapremine i to na vatri koja se ložila drvima. Nakon kuvanja, pivo je odnošeno u kvasni podrum, a nakon vrenja prenošeno je u podrume za odležavanje na Đurđevom brdu.  Podrumi su bili ispod zemlje, a jagodinsko se čuvalo u velikim drvenim bačvama s ledom. Nakon odležavanja, pivo se pretakalo, a kasnije i volovskom i konjskom zapregom transportovano u Jagodinu i druge gradove. Nakon smrti Jovana Kosovljanina od 1882. godine pivarom upravljaju braća Mihajlo i Svetozar Kosovljanin, a nakon smrti Svetozara od 1891. godine Mihajlo postaje jedini vlasnik.

Prvi srpski izvoznik piva

Tada modernizuje proizvodnju, a fabrika dobija ime „Pivara Mihaila J. Kosovljanina“. Ubrzo postaje i prvi srpski izvoznik piva u Bugarsku, Grčku, Tursku, pa i u Egipat. Proizvodnja je poboljšana 1891. godine nabavkom parne mašine, a zahvaljujući modernizaciji Jagodinska pivara krajem 19. veka postaje treća pivara u Srbiji s kapacitetom od oko 10.000 hektolitara piva godišnje. Fabrika je dva puta rušena – 1912. godine u Prvom balkanskom ratu i 1915. godine u Prvom svetskom ratu. Obnovljena je 1921. godine, uz učešće češkog kapitala. Uoči Prvog svetskog rata iz individualnog vlasništva prelazi u ruke domaćih i stranih akcionara koji proširuju proizvodne kapacitete, ali i zapošljavaju iskusne stručnjake iz inostranstva.

Nacinalizacija uzrokovala propast

Pred Drugi svetski rat proizvodnja je dostigla blizu 40.000 hektolitara piva, 170 tona kvasca i 1.042 tona slada. U decembra 1946. godine, pivara je nacionalizovana i sa 220 radnika proizvodila je 2.375 hektolitara piva. Od 1961.do 1962. izrađen je program za rekonstrukciju, modernizaciju i podizanje novih kapaciteta za proizvodnju milion hektolitara piva, 2.000 tona kvasca i 10.000 tona slada. Od 1974. godine pušten je u rad pogon za proizvodnju bezalkoholnih pića, a novi kapaciteti omogućili su da se sa 960 radnika proizvede 670.000 hektolitara piva, 1.500 tone kvasca i 3.600 tone slada. Kasnije je i zatvorena, ali na svu sreću pa je Valjevska pivara imala sluha da ceo proizvodni pogon iz jednog grada prebaci u drugi i nastavi proizvodnju legendarnog „Čiče“.

Podelite članak

PROČITAJTE I:

Restoran Time Out

Zar ne mislite da je hrana ukusnija ukoliko ručate na nekom mestu koje ostavlja bez daha? Beogradski restoran Time Out

Najbolji lager na svetu

Britanski pivski brend pod imenom „Hofmeister Helles“ dobio je nagradu za najbolji lager na takmičenju „Beer Awards“. Takođe je prvi

NAJBOLJA AMBALAŽA Limenka na prvom mestu

Limenka je ambalaža koja na najbolji mogući način štiti ovaj osvežavajući napitak od spoljnog uticaja pre svega svetlosti koja izaziva oksidaciju, ali i toplote koja